ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Εισαγωγή-Σκοπός: Ο ορθοκολικός καρκίνος αποτελεί ένα από τα πιο συχνά κακοήθη νεοπλάσματα παγκοσμίως. Ο EGFR υποδοχέας εκφράζεται συχνά στον ορθοκολικό καρκίνο και αποτελεί αντικείμενο έρευνας τόσο σε προγνωστικό όσο και σε θεραπευτικό επίπεδο. Οι εργασίες σχετικά με τη μελέτη της ανοσοιστοχημικής έκφρασης του EGFR και την εκτίμηση των αντιγράφων (ενίσχυση) του αντίστοιχου γονιδίου με FISH στο καρκίνωμα του παχέος εντέρου είναι σπάνιες. Ως εκ τούτου προέκυψε ο σχεδιασμός της παρούσας εργασίας με σκοπό τη συγκριτική μελέτη της έκφρασης του EGFR σε επίπεδο πρωτεΐνης με ανοσοϊστοχημεία και του γονιδίου σε επίπεδο DNA με FISH σε μία σειρά καρκινωμάτων παχέος εντέρου.

Υλικό-Μέθοδος: Αρχειακό υλικό από 61 περιπτώσεις καρκινωμάτων παχέος εντέρου μελετήθηκε ανοσοϊστοχημικά με τη μέθοδο στρεπταβιδίνης-βιοτίνης ως προς την έκφραση του EGFR. Με τη μέθοδο FISH και χρησιμοποιώντας το σύμπλεγμα ιχνηθετών EGFR Spectrum Orange/CEP7 Spectrum Green διερευνήθηκε η κατάσταση του EGFR γονιδίου (EGFR gene status) καθώς και ενδεχόμενες άλλες αριθμητικές χρωμοσωμικές διαταραχές. Επιπρόσθετα αναλύθηκαν τα αποτελέσματα και ως προς τα ιστολογικά και κλινικά δεδομένα.

Αποτελέσματα: Ανοσοϊστοχημική έκφραση του EGFR παρατηρήθηκε σε 33/61 (54 %) περιπτώσεις, ενώ υπερέκφραση (2+, 3+) σε 11 από αυτές. Ο λόγος EGFR/ CEP7 κυμάνθηκε από 0,86-8,11 με μέσο όρο 1,17. Υψηλού βαθμού ενίσχυση του EGFR γονιδίου (λόγος EGFR/CEP7 >2) ανευρέθηκε σε μία περίπτωση (EGFR-), ενώ χαμηλού βαθμού ενίσχυση (λόγος EGFR/CEP7 >1,3-2) σε 2 (EGFR 1+, EGFR-) περιπτώσεις. Επαύξηση του EGFR γονιδίου εμφάνισαν 24 (39%) περιπτώσεις. Μερική ή ολική απώλεια του EGFR γονιδίου δεν παρατηρήθηκε. Επαύξηση του CEP7 παρουσίασαν 13 περιπτώσεις, ενώ μερική απώλεια 4 και ολική απώλεια 1 περίπτωση. Πολυπλοειδία εμφάνισαν 10 και πολυσωμία 4 περιπτώσεις. Ενίσχυση του EGFR γονιδίου βρέθηκε μόνο σε νεοπλάσματα χαμηλής κακοήθειας, υψηλού ιστολογικού σταδίου (C2) και προχωρημένου κλινικού σταδίου (ΙΙΙ), ενώ επαύξηση του γονιδίου EGFR διαπιστώθηκε και σε καρκινώματα υψηλής κακοήθειας, με ή χωρίς λεμφαδενικές μεταστάσεις, αρχόμενου ή και προχωρημένου κλινικού σταδίου (ΙΙ-IV).

Συμπεράσματα: Η ανοσοϊστοχημική έκφραση του EGFR ήταν ανεξάρτητη της γονιδιακής ενίσχυσης ή επαύξησης καθώς και των υπόλοιπων χρωμοσωμικών διαταραχών. Η ενίσχυση του γονιδίου EGFR που παρατηρήθηκε σε περιπτώσεις με αρνητική ανοσοχρώση δείχνει ότι η μέθοδος FISH μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην ανάδειξη περιπτώσεων με αναστολή/απώλεια της έκφρασης του EGFR υποδοχέα.

Λέξεις κλειδιά: Ανοσοϊστοχημεία, FISH, EGFR, καρκίνωμα παχέος εντέρου.

Υποβλήθηκε: 13.5.2006
Εγκρίθηκε: 23.5.2006

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ