Τα κλινικά και παθολογοανατομικά ευρήματα 25 επινεφριδικών φαιχρωμοκυττωμάτων εξετάστηκαν με σκοπό να εκτιμήσουμε τη χρησιμότητά τους στην προσπάθειά μας να προκαθορίσουμε την πρόγνωση αυτών των νεοπλασμάτων. 23 όγκοι ήταν καλοήθεις και 2 κακοήθεις χαρακτηριζόμενοι από μεταστάσεις στο ήπαρ, στα οστά και στους πνεύμονες. Στη μία από τις δύο περιπτώσεις η διάγνωση τέθηκε κλινικά και από βιοψία με λεπτή βελόνη. Οι όγκοι ήταν συχνότεροι στην 4η και 5η δεκαετία. Η αναλογία άνδρες:γυναίκες ήταν 1:1,2. Η συχνότητα αμφοτερόπλευρου όγκου ήταν 4%. Η εντόπιση στο δεξιό επινεφρίδιο ήταν ελαφρά συνηθέστερη. Το μέγεθος του όγκου ήταν μεγαλύτερο στα κακοήθη φαιοχρωμοκυττώματα. Το βάρος του κακοήθους ήταν μεγαλύτερο σε σχέση με το μέσο όρο του βάρους των καλοήθων φαιοχρωμοκυττωμάτων. Μελετήθηκαν ιστολογικά οι κυτταρικοί σχηματισμοί, η κυτταρική ατυπία, η ύπαρξη νεκρώσεων, η διήθηση κάψας, η διήθηση αγγείων, η παρουσία σφαιριδίων υαλίνης στο πρωτόπλασμα, η παρουσία πυρηνικών ψευδοέγκλειστων και εμβρυϊκού τύπου περιεπινεφριδικού λίπους. Μελετήθηκαν επίσης οι όγκοι ιστοχημικά για αμυλοειδές και ανοσοϊστοχημικά για S100, NSE, χρωμογρανίνη, συναπτοφυσίνη και καλσιτονίνη. Από τα αποτελέσματά μας φαίνεται ότι η βιολογική συμπεριφορά των όγκων αυτών δεν είναι δυνατό να καθοριστεί ιστολογικά και ότι η παρουσία μεταστάσεων αποτελεί το μόνο αποδεκτό απόλυτο κριτήριο κακοήθειας. Το μέγεθος του όγκου, η διήθηση αγγείων και άλλα ευρήματα που αναφέρονται στη διεθνή βιβλιογραφία, όπως η παρουσία εκτεταμένων περιοχών νέκρωσης, τα ατρακτόμορφα κύτταρα, αποτελούν ευρήματα που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο τοπικής υποτροπής ή μεταστάσεων.

Λέξεις κλειδιά: Eπινεφρίδια, φαιοχρωμοκύττωμα, ανοσοϊστοχημεία.

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ